Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Μαρτυρία Αγιορείτη μοναχού για τη θεία φώτιση: "Ξαφνικά αισθάνθηκα ένα κάψιμο θείας αγάπης...Αισθανόμουν την καρδιά σαν Ναό όπου λειτουργούσε ο αληθινός Ιερεύς της θείας Χάριτος..."




























     
       "Είναι αδύνατον να περιγραφεί αυτή η κατάσταση με λόγια. Η βίωση
της Ακτίστου Χάριτος δεν μπορεί να περικλεισθεί σε κτιστά ρήματα....
Παύουν να  απασχολούν (τον άνθρωπο) τα κοινά προβλήματα της καθημερινότητας. Δεν ενδιαφέρεται για την γνώμη πού οι άλλοι έχουν γι' αυτόν. Περιφρονεί κάθε ταλαιπωρία. Μοναδική απασχόληση η προσευχή και η κοινωνία με τον Θεό. Είναι μια ζωή ερωτικής αναφοράς. Και αυτός ο έρωτας γεννήθηκε από την έλευση της Χάριτος. ...Τα πάθη δεν ενεργούν. Ο άνθρωπος «πάσχει την θέωσιν».Η ευλογημένη αυτή κατάσταση με υπερβαίνει, δηλ. δεν έχω πραγματικά βιώματα αυτής της ζωής. 
Γι' αυτό παρακάλεσα έναν εκλεκτό φίλο μου μοναχό, που ασκείται στον Ιερόν Άθωνα, να μου πει τα γνωρίσματα της. Γνώριζα ότι είχε πολλές τέτοιες ευλογημένες εμπειρίες. Με αγάπη πολλή ανταποκρίθηκε στο αίτημά μου και έτσι καταγράφω εδώ την περιγραφή που κάνει γι' αυτήν την πρώτη έλευση της θείας Χάριτος. 

«Από την αρχή της μοναχικής μου ζωής ζούσα μια ήσυχη, καλή ζωή. Οι ακολουθίες στο Μοναστήρι και η Μυστηριακή ζωή με θέρμαιναν, με ανέπαυαν. Αυτό μέχρι την ώρα που γεννήθηκε μέσα μου κάτι άλλο, μέχρι την ώρα που αναπτύχθηκε η εσωτερική ζωή. 

Ξαφνικά αισθάνθηκα ένα κάψιμο εσωτερικό, ένα κάψιμο θείας αγάπης. Η φυσική και καλή ζωή που ζούσα μέχρι τότε, φαινόταν τώρα πολύ σκοτεινή, χωρίς νόημα και περιεχόμενο. 

Άρχισα να βρίσκω τον χώρο της καρδιάς, το κέντρο της υπάρξεως, τον ευλογημένο εκείνο χώρο που ανακαλύπτεται με την εν Χάριτι άσκηση και μέσα στον όποιο αποκαλύπτεται ο Ίδιος ο Θεός. 

Αυτή η καρδιά είναι το πρόσωπο, γιατί πρόσωπο είναι «ο κρυπτός της καρδίας άνθρωπος εν τω αφθάρτω του πνεύματος... ο εστίν ενώπιον του Θεού πολυτελές» (Α' Πέτρου γ' 4).

Μέχρι τότε τα διάβαζα αυτά στα βιβλία, τώρα τα έβλεπα στην πραγματικότητα. Ένοιωθα αυτό που λέγει ο Αββάς Παμβώ «ει έχεις καρδίαν δύνασαι σωθήναι», αυτό που λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος «Θεός θεοίς ενούμενός τε και γνωριζόμενος εν καρδία» και ο Απόστολος Παύλος «ος έλαμψεν εν ταις καρδίαις ημών».

Η καρδιά που είναι τα άγια των αγίων «της μυστικής ενώσεως Θεού και ανθρώπου, αυτής της ενυποστάτου δι' Αγίου Πνεύματος ελλάμψεως» ανακαλύφθηκε. 

Αισθανόμουν την καρδιά σαν Ναό μέσα στον οποίο λειτουργούσε ο αληθινός Ιερεύς της θείας Χάριτος.

Παράλληλα με τον κτύπο του σαρκικού οργάνου της καρδίας ακουγόταν και ένας άλλος κτύπος βαθύτερος και γρηγορότερος. Αυτός ο κτύπος συντονιζόταν με την ευχή του Ιησού. Ή μάλλον η ίδια η καρδιά έλεγε την ευχή. Όλη αυτή η κατάσταση συνδεόταν με μερικά χαρακτηριστικά. 

Αναπτύχθηκε μια ερωτική κοινωνία με τον Θεό. Τότε καταλάβαινα γιατί οι Πατέρες ονόμαζαν τον Θεό έρωτα. «Ο Θεός έρως εστί και εραστόν» (Μάξιμος ο Ομολογητής) και «ο εμός έρως εσταύρωται» (αγ. Ιγνάτιος Θεοφόρος). Κάθε μέρα αισθανόμουν την περίπτυξη του Θεού. Αυτή η αγάπη εκείνο τον καιρό με είχε τρελλάνει. Ό Θεός βιωνόταν ως ελεήμων, ως γλύκα και γλυκασμός. Άναψε μέσα στην καρδιά μου το ευλογημένο πυρ, που έκαιγε τα πάθη και δημιουργούσε ανέκφραστη πνευματική ηδονή. 

Αναζητούσα ησυχία, σκοτάδι, ηρεμία εξωτερική. Τα μικρά κελλιά, οι τρύπες των βράχων, ο ανοιχτός ορίζοντας της φύσεως, τα σκοτεινά μέρη με δέχονταν σαν φιλοξενούμενο. 

Την νύκτα έβγαινα στις ερημιές του Άθωνα. Μαγεία! Ευλογία! Μέθη!...

Στην μοναξιά και στην πολυκοσμία, στην έρημο και στα κοινόβια ζούσα την παρουσία του Θεού, την θεία περίπτυξη. 

Αναπτύχθηκαν τότε άλλες αισθήσεις, αισθήσεις πνευματικές, η νοερά αίσθηση, η νοερά δράση και ακοή. Όλος ο νους ήταν συγκεντρωμένος μέσα στο βάθος της καρδιάς και άκουγε εν ακορέστω γλυκασμώ την ευχή που λεγόταν μέσα εκεί. Όλος ο εσωτερικός κόσμος ενοποιημένος. Όλα έδειχναν ότι γεννήθηκε ένας καινούργιος άνθρωπος, ένας καινούργιος κόσμος και μια καινή ζωή. Μια θερμότητα έκαιγε τα πάντα. «Ουχί η καρδία ημών καιομένη ην εν ημίν ως ελάλει ημίν εν τη οδώ...;» 

Η αίσθηση των μαθητών αυτών υπήρξε δική μου βίωση. Αισθανόμουν καλά τον λόγο του Χριστού: «πυρ ήλθον βαλείν επί την γην και τι θέλω ει ήδη ανήφθη;» Και τον λόγον ότι ο Θεός «πυρ εστί καταναλίσκον». Άλλοτε αυτή η θέρμη και αυτή η φωτιά μετατρεπόταν σε πληγή βαθειά. Αισθανόμουν ότι αυτή η θερμότητα αναγεννούσε την ύπαρξή μου, πρώτα την ψυχή και μετά επεκτεινόταν και στο σώμα. Η αίσθηση ότι τώρα γεννήθηκα σε άλλον κόσμο ήταν διαρκής. Χοροπηδούσα σαν μικρό παιδί. Ακόμη υπήρξαν μερικές φορές που ένοιωσα και την σάρκα μου σαν μικρού παιδιού, που μόλις βγήκε από την μήτρα της μάνας του. 

Αυτό δημιουργούσε βαθύτατη ειρήνη λογισμών. Ο νους καθοριζόμενος διαρκώς απέβαλε όλα τα ξένα στοιχεία τα οποία σαν λέπια τον εκάλυπταν. Γινόταν έτσι ελαφρός και πάντοτε εύρισκε καταφύγιο στην καρδιά. Εκεί παρέμεινε και ευφραινόταν πνευματικά. Εκεί μερικές φορές άκουγε και την φωνή του Θεού, που ήταν πολύ συνταρακτική και δημιουργούσε πηγές δακρύων. 

Η γνωριμία με τον Θεό ήταν προσωπική. Η γνώση του Θεού πραγματικό γεγονός.

Μερικές φορές βυθιζόμουν σε βαθειά μετάνοια. Ο νους μπαίνοντας στην καρδιά εν Χάριτι έβλεπε το σκοτάδι, την βρωμιά της ψυχής και όλη η ύπαρξή ξεχυνόταν σε καυτά δάκρυα. 

Έκλαιγε η καρδιά...

Τα δάκρυα της καρδιάς ξεχύνονταν επάνω της και την ξέπλεναν από την αμαρτία. Παράλληλα άνοιγαν και τα μάτια και γίνονταν πηγές δακρύων. Άλλοτε έκλαιγε μόνον η καρδιά και άλλοτε και το σώμα. Θρήνος βαθύς από την αποκάλυψη της ασωτίας...Κλάμα πολύ, αλλά όχι με απελπισία. Ήταν συνδεδεμένο με την αίσθηση της αγάπης του Θεού.

Εκείνο τον καιρό όλα ήταν ωραία. Η λέξη ωραία δεν έχει σχέση με την αισθητική, αλλά με την οντολογική πραγματικότητα. Έβλεπα τους λόγους των όντων σε όλη την δημιουργία. Και αυτό προξενούσε άρρητη ευφροσύνη. Όλα εξέφραζαν την αγάπη του Θεού. Η ανάγνωση της Γραφής έτρεφε την καρδιά. Οι λέξεις δεν πήγαιναν στην λογική, αλλά εισχωρούσαν στην καρδιά και την ζωογονούσαν. Όπως το μωρό ρουφά το γάλα από τον μαστό της μάνας του και τρέφεται, έτσι αισθανόταν η καρδιά τρεφόταν από το λόγο του Θεού. Γινόταν μετάγγιση αίματος.

Τα βιβλία των Πατέρων τα διάβαζα με άλλο πρίσμα. Γνωστά κείμενα τότε τα έβλεπα διαφορετικά. Σαν να είχα αποκτήσει καινούργια μάτια και σαν να είχα μάθει καινούργια γλώσσα. Αισθανόμουν συγγενής πνευματικά με τους Πατέρας. Όμως τις πιο πολλές φορές δεν ήθελα να διαβάζω ακόμη και βιβλία πατερικά. Σαν να σταματούσαν την προσωπική επικοινωνία με τον εράσμιο Νυμφίο, σαν να διέκοπταν τη ζωντανή επικοινωνία με τον Δημιουργό του παντός.

Τα πάθη δεν ενεργούσαν τότε. Ένοιωθα όχι ηθικές αναστολές, αλλά την αναγέννηση μου. Ήμουν τόσο μεθυσμένος, ώστε δεν με ενδιέφερε απολύτως τίποτε. Υπήρχε μέσα μου μια ακατάσχετη αναζήτηση και επιθυμία να μη με αγαπούν οι άνθρωποι και μάλιστα να με περιφρονούν. Αφού είχα την αγάπη του Θεού, δεν με ενδιέφερε τίποτε άλλο.

Ζούσα μια ερωτική ζωή, ζωή δακρύων...Η μόνη απασχόληση εγώ και ο Θεός. Ζητούσα την μοναξιά που ήταν κοινωνία. «Ενώπιος Ενωπίω», «πρόσωπον προς Πρόσωπον». Αλλά και όταν ευρισκόμουν σε πολυκοσμία η εσωτερική φωνή ήταν ισχυρότερη. Και όταν κατά την διάρκεια ακολουθίας ο Γέροντας με έβαζε να ψάλλω, εγώ συγχρόνως άκουγα και αυτήν την εσωτερική φωνή της καρδιάς να επαναλαμβάνει την ευχή που έγινε το εντρύφημά μου. 

Αυτή η κατάσταση κράτησε περίπου τέσσερα χρόνια. Μέρα-νύχτα έλεγα την ευχή. Και την ώρα που κοιμόμουν η καρδιά προσευχόταν. Την άκουγα καθαρά να αδολεσχεί με τον Θεό. 

Όποιος θέλει να διαπιστώσει αν υπάρχει Θεός, ας δοκιμάσει. Θα συναντήσει ένα ζωντανό Θεό! Η Χάρη του Θεού με αξίωσε εμένα το έκτρωμα όλου του κόσμου να αποκτήσω μια μικρή σταγόνα γνώσεως Θεού». 


Απόσπασμα από το βιβλίο: 
Το μυστήριο της παιδείας του Θεού
Η έλευση της Χάριτος στον πιστό. Η παιδεία του Θεού.
Οι αληθινές πνευματικές εμπειρίες του Χριστιανού

Μητροπ. Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεου Βλάχου

Μερική αναδημοσέυση από τα ιστολόγια:

" Πώς πάει ο ζήλος σου;"



Σ’ ένα άρθρο από το περιοδικό «ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ» (1-11-1956), το οποίο είχε φυλάξει στό αρχείο του ο αείμνηστος Γέροντας, πατήρ Αρσένιος Κομπούγιας, τού ησυχαστηρίου «Παναγία η Γοργοεπήκοος» στη Ναύπακτο, γράφει το εξής σημαντικό γεγονός:

Ένας ιερεύς ζηλωτής, με πλούσια δράση, είδε κάποτε ένα όνειρο. Ο ίδιος μας τό έχει περιγράψει ως εξής:

«Καθόμουνα στήν πολυθρόνα μου, κουρασμένος κι εξαντλημένος από την εργασία. Το σώμα μου πονούσε απ’ τη μεγάλη κόπωση.

Πολλοί στήν ενορία μου ζητούσαν τον πολύτιμο «Μαργαρίτη». Και πολλοί τον είχαν βρεί. Η ενορία μου προόδευε από κάθε άποψη. Η ψυχή μου πλημμύριζε από χαρά, ελπίδα καί θάρρος. Τα κηρύγματά μου έκαναν μεγάλη εντύπωση. Πολλοί προσήρχοντο στήν Εξομολόγηση. Η εκκλησία μου ήταν πάντοτε ασφυκτικά γεμάτη. Είχα κατορθώσει νά κινητοποιήσω ολόκληρη την ενορία.

Ικανοποιημένος απ’ όλα, εργαζόμουνα κάθε μέρα μέχρις εξαντλήσεως. Ενώ σκεπτόμουνα όλα αυτά, χωρίς να το καταλάβω, με πήρε ο ύπνος. Τότε συνέβη το εξής, που θα σάς περιγράψω:

Ένας ξένος μπήκε στο δωμάτιο χωρίς να χτυπήσει την πόρτα. Το πρόσωπό του ήταν γλυκό κι είχε μεγάλη πνευματικότητα. Ήταν καλά ντυμένος και κρατούσε στο χέρι του μερικά όργανα χημικού εργαστηρίου. Η όλη του εμφάνιση προκαλούσε παράξενη εντύπωση. Ο ξένος με πλησίασε. Κι ενώ μου άπλωνε το χέρι του για να με χαιρετήσει, μέ ρώτησε:

-Πώς πάει ο ζήλος σου;

Η ερώτηση αυτή μου προξένησε μεγάλη χαρά. Γιατί ήμουν πολύ ικανοποιημένος με το ζήλο μου. Καί δεν είχα καμία αμφιβολία, πως κι αυτός ο ξένος θα ήταν πολύ χαρούμενος, άν τόν γνώριζε.

Τότε, όπως θυμάμαι απ’ το όνειρό μου, για να του δείξω πόση αξία έχει ο ζήλος μου, σαν νά έβγαλα απ’ το στήθος μου μιά συμπαγή μάζα, που ακτινοβολούσε σαν χρυσάφι. Του τήν έβαλα στο χέρι και του λέω:

-Αυτός είναι ο ζήλος μου.

Εκείνος τήν πήρε και τη ζύγισε προσεκτικά πάνω στη ζυγαριά του:

-Ζυγίζει πενήντα κιλά, μου λέει σοβαρά.

Εγώ μόλις πού μπορούσα να συγκρατήσω τη χαρά μου για το βάρος αυτό. Εκείνος όμως μέ σοβαρότητα, σημείωσε το βάρος σ’ ένα χαρτί και συνέχισε την εξέτασή του.

Έσπασε τη μάζα εκείνη σε κομμάτια και την έβαλε μέσα σ’ ένα χημικό τηγάνι πάνω στή φωτιά. Όταν η μάζα έλειωσε και καθαρίστηκε, την έβγαλε απ’ τη φωτιά. Ξεχώρισε τα διάφορα στοιχεία. Όταν αυτά κρύωσαν, σχηματίσθηκαν διάφορα κομμάτια. Τα άγγιζε μ’ ένα σφυράκι και ζύγιζε το βάρος κάθε κομματιού πάνω στό χαρτί.

Όταν τελείωσε, μου έριξε μιά ματιά γεμάτη από συμπόνια και μου λέει:

-Εύχομαι νά σέ λυπηθεί ο Θεός και να σωθείς.

Κι αμέσως, εγκατέλειψε το δωμάτιο.

Στό χαρτί πού μου άφησε στο τραπέζι, ήταν γραμμένα τα εξής:

Ανάλυσις τού ζήλου του ιερέως Χ.

Συνολικόν βάρος: 50 κιλά

Η προσεκτική ανάλυσις παρουσιάζει τα εξής στοιχεία:

• Φανατισμός: 5 κιλά.

• Προσωπική φιλοδοξία: 15 κιλά.

• Φιλοχρηματία: 12 κιλά.

• Τάση πρός επιβολή και κυριαρχία πάνω στις ψυχές: 8 κιλά.

• Επίδειξις: 10 κιλά παρά 20 γραμμάρια.

• Αγάπη πρός τόν Θεό: 10 γραμμάρια.

• Αγάπη πρός τούς ανθρώπους: 10 γραμμάρια.

Σύνολον: 50 κιλά.

Η παράξενη συμπεριφορά του ξένου και η ματιά με την οποία με αποχαιρέτησε, μου μετέδωσαν κάποια ανησυχία. Μα όταν είδα το αποτέλεσμα της εξετάσεώς του, ένοιωσα τά γόνατά μου να λυγίζουν.

Θέλησα στήν αρχή ν’ αμφισβητήσω την ορθότητα των αριθμών. Μα εκείνη τη στιγμή άκουσα έναν αναστεναγμό του ξένου, που είχε φθάσει στην εξώπορτα. Ηρέμησα κι άρχισα νά σκέπτομαι πιό ψύχραιμα. Μα καθώς σκεπτόμουν, σκοτείνιασε μπροστά μου. Δέν μπορούσα να διαβάσω το χαρτί, που κρατούσα στα χέρια μου. Αγωνία και φόβος μέ κατέλαβαν. Στα χείλη μου ήλθε η κραυγή:

-Κύριε, σώσον με…

Έριξα πάλι μιά ματιά στο χαρτί. Ξαφνικά, μεταμορφώθηκε αυτό σ’ έναν ολοκάθαρο καθρέπτη, πού καθρέπτιζε την καρδιά μου. Ένοιωσα και ανεγνώρισα την κατάστασή μου. Μέ δάκρυα στα μάτια παρακαλούσα τον Κύριο να μ’ ελευθερώσει απ’ το ΕΓΩ μου. Τέλος, ξύπνησα με μιά κραυγή αγωνίας.

Στά περασμένα χρόνια, παρακαλούσα τον Θεό να με σώσει από διαφόρους κινδύνους. Μά από την ημέρα εκείνη, άρχισα να παρακαλώ τον Θεό να μ’ ελευθερώσει από το δικό μου ΕΓΩ

Γιά πολύ καιρό ένοιωθα ταραγμένος. Τέλος, ύστερα από επίμονες προσευχές, ένοιωσα το φώς τού Κυρίου να πλημμυρίζει την καρδιά μου και να καίει τ’ αγκάθια τού εγωκεντρισμού μου. Όταν ο Κύριος με καλέσει κοντά Του, θα Τον ευχαριστήσω ολόθερμα για την αποκάλυψη εκείνης της ημέρας, γιατί μου φανέρωσε τότε τόν αληθινό εαυτό μου και οδήγησε τα πόδια μου στον πιό στενό, αλλά και πιό όμορφο δρόμο. Από τότε κάθε μέρα ανανέωνα τις αποφάσεις μου.

Εκείνη η επίσκεψη που μου έκανε Εκείνος που «ετάζει καρδίας και νεφρούς» (πρβλ. Ψαλμ. 7:10), με έκανε άλλον άνθρωπο και ωφέλησε πολύ την εργασία μου».

π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

Πηγή: agiazoni.gr


Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

Παπα-Γαλακτίων Σιμωνοπετρίτης (2)


Μαρτυρίες μοναχῶν καί προσκυνητῶν

῾Ο π. Γαλακτίων, ὅσοι τόν ἐγνώρισαν τό ὁμολογοῦν, ὑπήρξε μία ἀπό τίς βιβλικές μορφές τοῦ ῞Αγίου ῎Ορους καί ὴταν ἰδιαίτερα ἀγαπητός σέ μοναχούς καί λαϊκούς, οἱ ὁποίοι ἔβρισκαν ἀνάπαυση στά λόγια του.

῾Ο Γέροντας Αἰμιλιανός σέ ὁμιλία του στήν τράπεζα εἶπε γιά τόν π. Γαλακτίωνα τά παρακάτω: «Αὐτός ὁ ἄνθρωπος εἶναι τό χαμόγελο ὅλων μας. ῞Οταν δέν τόν βλέπουμε εἰς τόν Ναό, ὅλοι τόν ἀναζητοῦμε καί ἀναρωτιόμαστε πότε θά ἔρθει. Εἶναι ὁ πιό ἀγαπητός καί ὁ πιό χρήσιμος ἄνθρωπος τῆς Μονῆς μας…».
῞Οσες φορές πήγαμε στή Σιμωνόπετρα τόν ἀκούγαμε νά διαβάζει καθαρά καί μέ ἱεροπρέπεια τόν Προοιμιακό στόν ἑσπερινό ἤ τόν ᾽Εξάψαλμο στόν ῎Ορθρο καί νά ψάλλει μέ τήν γλυκιά φωνή του τά Εὐλογητάρια καί τήν ἐνάτη ὠδή. ῞Οπως μᾶς ἔλεγαν οἱ πατέρες παρά τήν ἡλικία του ὁ «παππούς», ὅπως τόν ἔλεγαν, πρῶτος πήγαινε στίς ἀκολουθίες καί τελευταῖος ἔφευγε ἀπό τό καθολικό.

῎Ας δοῦμε πώς τόν σκιαγραφεῖ ἕνας συμμοναστής του: «Γιά τόν π. Γαλακτίωνα δέν ὑπήρχαν γνωστοί καί ἄγνωστοι. ῞Όλους τούς ἀγκάλιαζε πατρικά καί ἀδελφικά. Μία φορά ὁμάδα ἐπισκεπτῶν ἀπό τή Γεωργία, κληρικῶν καί λαϊκῶν, ζήτησε νά δεῖ τόν π. Γαλακτίωνα, γιά νά πάρει τήν εὐχή του. Σάν ἐμφανίστηκε, ἄρχισαν νά τόν ἀγκαλιάζουν, νά παίρνουν τήν εὐχή του, νά φοροῦν τό σκουφί του γιά εὐλογία. ῾Ο παππούς Γαλακτίων ἀφέθηκε ἀδιαμαρτύρητα στήν ἀγάπη τους. Τούς θέρμαινε ὡς ὁλοφώτεινος ἥλιος, ρωτοῦσε γιά τίς οἰκογένειές τους, γιά τίς δουλειές τους, γιά τό πώς εἶναι ἡ ζωή τους στόν κόσμο. Τούς χόρτασε λιγότερο μέ τά λόγια καί περισσότερο μέ τό χαμόγελό του. ῾Η συνάντηση ἦταν ἕνα πανηγύρι. Δέχθηκε καί νά φωτογραφηθεῖ ἀκόμη μαζί τους. Δέν τούς ἔκανε θεολογικές ἀναλύσεις. Δέν ἔδωσε βαθυστόχαστες συμβουλές. Παρά ταύτα ὅμως τούς ξεπροβόδισε χαρούμενους, καθῶς ὁ καθένας πῆρε «θεία χάριτι» ὅ,τι ἐπιθυμούσε!

Μόλις ἀπομακρύνθηκαν οἱ ἐπισκέπτες, γυρίζει ὁ π. Γαλακτίων στόν ἀρχοντάρη καί τόν ρωτάει: «Ποιοί ἦταν αὐτοί, δέν τούς ἔχω ξαναδεῖ»! Αὐτός ἦταν ὁ π. Γαλακτίων. Μιλοῦσε σέ ὅλους ἀνυπόκριτα μέ τήν καρδιά του, γαλήνευε ὅλους μέ τό θεραπευτικό του χαμόγελο. Δέν προσποιήθηκε ποτέ. Δέν τό εἶχε ἀνάγκη. ῏Ηταν πηγαῖος καί ἀρχοντικός στή συμπεριφορά καί τά λόγια του. ῎Εβλεπε ὅλους ὡς εἰκόνες τοῦ Θεοῦ».

᾽Ακόμα οἱ πατέρες τῆς Μονῆς μαρτυροῦν πολλά καί ἀξιοθαύμαστα γιά τόν π. Γαλακτίωνα ὅπως: «εἶχε πλατιά καρδιά καί μέσα στή εὐρύχωρη ψυχή του μποροῦσε νά βρεῖ ὁ ὁποιοσδήποτε πονεμένος καί προβληματισμένος τήν παρηγοριά τῆς ἀγάπης καί τῆς προσευχῆς του. ῎Ανοιγε τίς καρδιές. ᾽Απέπνεε ἀγάπη, συμπόνοια, εὐγένεια καί ἀριστοκρατία πνεύματος καί συμπεριφορᾶς. ῏Ηταν εἰρηνικός καί εἰρηνοποιός, τόν διέκρινε ἀγαθότητα καί δέν ἔβγαλε ποτέ κανένα παράπονο, ἀκόμη καί στήν ἀρρώστια του. ῏Ηταν ἕνας ἀψεγάδιαστος κοινοβιάτης πού ἐπιτελοῦσε τό διακόνημά του μέ ζῆλο, ἦταν ἕνα γλυκύτατο γεροντάκι, ἦταν ὁ παππούς ὅλων.

῞Ολοι ἔνιωθαν τόν π. Γαλακτίωνα δικό τους, πώς ἐξέπεμπε γοητεία, πώς ἦταν ἁπλός καί αὐθεντικός μοναχός. ῞Ολοι τόν εἶχαν ὡς παρηγοριά. ᾽Επιβεβαιώνουν ὅτι, ἄν ἔβλεπε κάποιον δυσκολεμένο, τόν πλησίαζε καί χωρίς νά γνωρίζει τί εἶχε τόν ἀνάπαυε μέ τή στοργή του».

᾽Από διηγήσεις συμμοναστῶν καί προσκυνητῶν μαθαίνουμε ἀκόμα ὅτι ὅσοι τόν πλησίαζαν ἔνιωθαν τήν εὐλογία του, ὅτι τούς μετέδιδε χαρά καί ευφροσύνη, ὅτι δέν ὑπολόγιζε ὕπνο καί τροφή, ὅτι ἦταν ἀπόλυτα φιλακόλουθος, ὅτι ἡ ὀρθοστασία του στό ναό ἦταν παροιμιώδης, καθῶς ποτέ δέν καθόταν, ὅτι δοξολογοῦσε τό Δημιουργό ἀσταμάτητα.

Κοντά στόν Θεό

Τὀν π. Γαλακτίωνα ὁ Θεός τόν κάλεσε κοντά του σέ ἡλικία 95 ἐτῶν, στίς 31 ᾽Οκτωβρίου 2014 ὄχι μόνον γιά νά τόν ξεκουράσει ἀλλά καί γιά νά τόν στεφανώσει γιά τούς ἀγῶνες καί τίς προσπάθειές του γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς του καί τῶν συνανθρώπων του πού κατέφευγαν σ᾽ αὐτόν καί τήν μεγάλη του προσφορά στή Μοναστική πολιτεία τοῦ ῾Αγιωνύμου ῎Ορους.
Αὐτός ἦταν σύντομα ὁ μακαριστός προηγούμενος π. Γαλακτίων.
῎Ας ἔχουμε τήν εὐχή του.

Γεώργιος Θ. Μηλίτσης, διδάσκαλος



Παπα-Γαλακτίων Σιμωνοπετρίτης



Ο ἱερομόναχος μέ τήν πλατιά καρδιά ....


Η ἁγία του βιωτή ἔγινε γνωστή πέρα ἀπό τά ὅρια τῆς ᾽Αθωνικῆς πολιτείας καί ἀποτέλεσε πρότυπο γιά τούς συμμοναστές του καί ὑπόδειγμα γιά τούς ποθοῦντας τή μοναχική πολιτεία. ῾Η ἀγγελική καί ἀσκητική μορφή του κοσμεῖ κάθε ἔκδοση, ὅπου κι ἄν γίνεται στόν πλανήτη μας κι ἀναφέρεται στό Περιβόλι τῆς Παναγίας. Οἱ νουθεσίες του ὁδήγησαν πολλούς στή μάνδρα τῆς ᾽Εκκλησίας. Στό πετραχήλι του πολλοί κατέθεσαν τίς πτώσεις τους καί πῆραν ὡς ἀντάλλαγμα τήν ἀφεση τῶν ἁμαρτιῶν τους καί τή γαλήνη τῆς ψυχῆς τους. Τά ἔργα τῶν χεριῶν του, τά καλάθια πού ἔπλεκε, τά κομποσχοίνια πού δώριζε καί τά σταυρουδάκια πού χάριζε ἀποτελοῦν πολύτιμο κειμήλιο ὅλων ὅσων τά δέχτηκαν. Τέλος, ἡ ἄδολη καί ἀπέραντη ἀγάπη του σκλάβωσε ὅλους ὅσοι τόν γνώρισαν.
῞Ολα τά παραπάνω, μόλις τά διαβάσεις συνειρμικά ὁδηγοῦν τή σκέψη σου στή μορφή τοῦ σεμνοῦ καί μακαριστοῦ Σιμωνοπετρίτου συμπολίτη μας ἱερομονάχου παπα-Γαλακτίωνα.

῾Η ἐπίγεια πατρίδα του

῾Ο μακαριστός γέροντας Γαλακτίων, κατά κόσμον Δημήτριος ᾽Αγγελάκης τοῦ ᾽Αναστασίου καί τῆς ᾽Αγορῆς, γεννήθηκε στό Δενδροχώρι Τρικάλων. Οἱ γονεῖς ὄντες εὐσεβεῖς καί ἐνάρετοι τοῦ δίδαξαν δυό πράγματα, τήν πίστη στό Θεό καί τήν ἀγάπη πρός τήν πατρίδα μας.
Πάντα, ὄχι μόνον μέ τά λόγια τους ἀλλά κυρίως μέ τό παραδειγμά τους, τόν δίδασκαν νά πιστεύει στό Θεό καί σ᾽ Αὐτόν νά καταφεύγει ὅταν ἀντιμετωπίζει προβλήματα στήν καθημερινή του ζωή. Τό ἁγιασμένο, ἁγνό καί ἅγιο οἰκογενειακό περιβάλλον πού μεγάλωσε ἐπέδρασε καθοριστικά στό χαρακτήρα του καί στίς ἀποφάσεις πού ἔπαιρνε στή ζωή του. ῞Ολες τίς Κυριακές καί τίς μεγάλες ἑορτές πήγαιναν οἰκογενειακῶς στήν ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ γιά νά παρακολουθήσουν τή Θεία Λειτουργία.
Οἱ γονεῖς του καθῶς ἦταν πτωχοί τόν ἔβαλαν ἀπό μικρό νά ἐργάζεται στά χωράφια τους καί νά φυλάγει τά λιγοστά πρόβατα πού εἶχαν.

Δημιουργεῖ οἰκογένεια

῾Ο Θεός τόν ἀξίωσε, ὅταν ἦλθε στήν κατάλληλη ἡλικία, νά νυμφευθεῖ μέ τή συγχωριανή του Ζωή πού διακρίνονταν γιά τά πολλά χαρίσματά της, ὅπως τή νοικοκυροσύνη, τήν ἐργατικότητα, τήν ἐξυπνάδα μά προπάντων γιά τή βαθειά πίστη της στό Θεό καί τήν ἀγάπη της στήν ἑκκλησία.
᾽Ακόμα τόν ἀξίωσε νά ἀποκτήσει πέντε τέκνα, τέσσερα κορίτσια καί ἕνα ἀγόρι, τά ὁποία ἀνέθρεψε «ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου» καί σύμφωνα μέ τίς παραδόσεις τοῦ ἔθνους μας. Παρ᾽ ὅλη τή φτώχεια του προσπάθησε τά παιδιά του νά μάθουν γράμματα γιά νά γνωρίσουν καλύτερα, ὅπως ἔλεγε «τήν Πατερική σοφία καί τήν ἑλληνική γραμματεία». Σ᾽ αὐτό βοήθησε πολύ ὁ ἅγιος ἐπίσκοπος τῶν Τρικάλων μακαριστός Μητροπολίτης Διονύσιος. ῾Ο ἀείμνηστος Μητροπολίτης γιά νά ἔχουν στέγη, θαλπωρή καί φροντίδα οἱ πτωχοί νέοι πού ἔρχονταν ἀπό τά χωριά στά Τρίκαλα γιά νά φοιτήσουν στό Γυμνάσιο ἀναδιοργάνωσε τό ὑπάρχον οἰκοτροφεῖο τῶν ῾Αγίων ᾽Αναργύρων καί ἵδρυσε, γιά τά κορίτσια, τό Καστρακίδειο οἰκοτροφεῖο. ᾽Εκεῖ, στήν ἀγκαλιά τῆς ἐκκλησίας, ὁ κυρ-Δημήτρης ἐμπιστεύτηκε τά παιδιά του γιά νά μάθουν γράμματα μά προπάντων νά πάρουν σωστές ἀρχές καί νά ἀποκτήσουν καλό χαρακτήρα. Τό ὅτι ἐνήργησε σωστά τό ἀποδεικνύει ἡ μεγάλη κατά Θεό ἐξέλιξη τῶν παιδιῶν του.
Τά παιδιά του πού φοιτοῦσαν σέ σχολεῖα τῶν Τρικάλων εἶχαν τήν εὐλογία ἀπό τό Θεό νά συνδεθοῦν μέ ἕνα ἅγιο καί φωτισμένο κληρικό, τόν π. Αἰμιλιανό Βαθείδη, πού ὑπηρετοῦσε ὡς ἱεροκήρυξ καί ἦταν ἡγούμενος στό Μεγάλο Μετέωρο τήν περίοδο ἐκείνη στή Μητρόπολη Τρίκκης καί Σταγῶν. ῾Ο π. Αἰμιλιανός μέ τήν ἁγία του βιωτή καί τό παράδειγμά του τά συνέδεσε περισσότερο μέ τόν Κύριο καί τήν ᾽Εκκλησία Του, ἔγινε τό φωτεινό παράδειγμά τους καί ἐνέπνευσε σέ ὁρισμένα ἀπό αὐτά τό δρόμο τῆς ἀφιερώσεως στό Χριστό. ῎Ετσι η κόρη του Φωτεινή, σήμερα Γερόντισσα Νικοδήμη ἡγουμένη τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου ᾽Ορμύλιας, καί ὁ γιός του ᾽Αναστάσιος, σήμερα π. ᾽Αθανάσιος Σιμωνοπετρίτης, ἀκολούθησαν τό μοναχικό βίο.

῾Ο μακαριστός παπα-Γαλακτίωνας μέ ὅλη του τήν καρδιά ἔδωσε τήν εὐχή του στά παιδιά του νά ἀκολουθήσουν τό δρόμο πού ἐπέλεξαν καί νά γίνουν μέλη τῶν μοναστικῶν ἀδελφοτήτων πού τήν περίοδο ἐκείνη ἄρχισαν νά δημιουργοῦνται στό Μεγάλο Μετέωρο καί στήν ῾Ιερά Μονή τῶν ῾Αγίων Θεοδώρων Καλαμπάκας.

῾Η μεγάλη του πίστη στό Θεό καί ἡ ἀγάπη του πρός τήν Εκκλησία φαίνεται κι ἀπό τό παρακάτω γεγονός. ῞Οταν τά παιδιά του ᾽Αναστάσιος καί Φωτεινή ἀποφάσισαν νά ἀφιερωθοῦν καί τοῦ τό ἀνακοίνωσαν ἡ συζυγός του Κ. Ζωή ἀντέδρασε αὐτός ὅμως γιά νά τήν πείσει νά δώσει τήν εὐχή της κι αὐτή τῆς εἶπε: «Γυναίκα, τά πολλά λόγια εἶναι φτώχεια. Θά εἴμαστε μέ τόν κόσμο ἤ μέ τό εὐαγγέλιο; ῎Αν παρά τή θέλησή τους ὁδηγηθοῦν σέ γάμο καί ἀποτύχουν, δέ θά ἔχουμε εὐθύνη; Καί μετά δέ θά μᾶς πεῖ ὁ Χριστός: ᾽Ελᾶτε ἐδῶ ἐσεῖς οἱ ᾽Αγγελακαίοι μέ τούς μεγάλους σταυρούς. Δέν ἔχετε ἀκούσει τό «ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος;». ῎Ας κερδίσουμε ὡς χριστιανοί καί ἄς χάσουμε ὡς γονεῖς». Τότε ἡ σύζυγός του Ζωή, σήμερα μοναχή Βησσαρία, ὡς ὁμότροπη, ὁμόψυχη καί ὁμόφρονη στήν πίστη ἀλλά καί τό ἐκκλησιαστικό φρόνημα ἀπάντησε: «῎Ας γίνει, ὅπως ὁρίζεις»!
῾Ο π. Γαλακτίων ὁδήγησε ὁ ἴδιος τήν κόρη του Φωτεινή στό μοναστήρι καί τήν παρέδωσε στήν ῾Ηγουμένη λέγοντας: «Εἴσελθε, τέκνον, εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου σου».

῾Ο δρόμος πρός τήν ἀφιέρωση

Τό 1974, ἀφοῦ τακτοποίησε ὅλες τίς οἰκογενειακές του ὑποχρεώσεις, ἀνεχώρησε μαζί μέ τή σύζυγό του, μετά ἀπό κοινή συμφωνία, ἀπό τό Δενδροχώρι Τρικάλων γιά νά συναντήσουν τόν πνευματικό τους, Γέροντα Αἰμιλιανό, στόν ὁποῖο ἀνακοίνωσαν τήν ἀπόφασή τους, ὅτι ἤθελαν νά γίνουν μοναχοί. ῾Ο π. Αἰμιλιανός ὅταν τούς ἄκουσε τούς προέτρεψε νά τό ξανασκεφθοῦν. ᾽Εκείνοι τοῦ ἀπάντησαν: «῾Η ἀπόφασή μας εἶναι ἀμετάκλητη. Βάλε μας, Γέροντα, κανόνα γιά τό πώς θά πορευόμαστε, μέχρι νά πᾶμε ὁ καθένας μας στό μοναστήρι του». Μετά ἀπό αὐτά ὁ καθένας τους πῆρε τό δρόμο γιά τό μοναστήρι του. ῾Ο κυρ-Δημήτρης πῆγε στό Περιβόλι τῆς Παναγίας συγκεκριμένα στή Σιμωνόπετρα καί ἡ σύζυγός του Ζωή, μοναχή Βησσαρία, στήν ῾Ιερά Μονή Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου ᾽Ορμύλιας.
Στή Σιμωνόπετρα μόναζε καί μονάζει ὁ γιός του π. ᾽Αθανασιος Σιμωνοπετρίτης, ἱερομόναχος καί ῾Υμνογράφος τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ ᾽Εκκλησίας.

Κείρεται μοναχός

῾Ο π. Αἰμιλιανός μέ μεγάλη χαρά δέχτηκε τόν κ. Δημήτρη καί τόν ἔγραψε στά μοναχολόγια ὡς δόκιμο μοναχό. ῞Οπως πληροφορηθήκαμε: «ἡ προσέλευση του π. Γαλακτίωνος στό μοναστήρι ἦταν πανηγυρική. Οἱ καμπάνες τοῦ μοναστηριοῦ χτυποῦσαν χαρμόσυνα, ὅπως γίνεται, ὅταν ὑποδέχονται τόν Πατριάρχη! Συγχρόνως ὅμως ὁ γιός του ῾Ιερομόναχος ᾽Αθανάσιος φρόντισε νά τόν μυήσει στή σοφία τῆς μοναχικῆς ζωῆς λέγοντάς του: «Στό μοναστήρι δέ θά εἶσαι ὁ πατέρας μου, οὔτε ἐγώ ὁ γιός σου. ᾽Εδῶ θά εἴμαστε ἀδελφοί καί συνασκητές πού μέσα ἀπό τό ἄθλημα τῆς ἄσκησης καί τῆς ὑπακοῆς θά προσπαθοῦμε νά ἐπισύρουμε τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Δέ θά ἔρχομαι στό κελί σου, οὔτε κι ἐσύ στό δικό μου». ῾Ο π. Γαλακτίων ἀπάντησε «νά εἶναι εὐλογημένο»!
Σέ σύντομο χρονικό διάστημα ὁ π. Αἰμιλιανός βλέποντας τήν πνευματική του πρόοδο τόν ἔκειρε μοναχό καί τόν ὀνόμασε Γαλακτίωνα. Δέν ἄργησε νά χειροτονηθεῖ διάκονος καί πρεσβύτερος.

Στήν ῾Ιερά Μονή Κωνσταμονίτου

Στή Σιμωνόπετρα τήν περίοδο ἐκείνη ἦλθε ἀντιπροσωπεία ἀπό τήν ῾Ιερά Μονή Κωνσταμονίτου νά παρακαλέσει τόν Γέροντα Αἰμιλιανό καί τήν ἀδελφότητα νά πᾶνε ὅρισμένοι Σιμωνοπετρίτες μοναχοί στό μοναστήρι τους καί νά ἀναλάβουν τή διοίκησή του καί νά γηροκομήσουν τούς ὑπάρχοντες ὑπέργηρους μοναχούς. ῾Ο π. Αἰμιλιανός, ὡς ἄνθρωπος ἀγάπης καί θυσίας, μέ τή συγκατάθεση τῆς ἀδελφότητας ἔδωσε εὐλογία ὁρισμένοι μοναχοί, μεταξύ αὐτῶν καί ὁ π. Γαλακτίων, νά πᾶνε νά ἐπανδρώσουν τή Μονή Κωνσταμονίτου. Οἱ πατέρες κάνοντας ὑπακοή ἄφησαν τό μοναστήρι τους καί πῆγαν στή Μονή τοῦ Πρωτομάρτυρα Στεφάνου τοῦ ὁποίου μετά ἀπό κανονική ἐκλογή ἔγινε ἡγούμενος ὁ π. Γαλακτίων. ῾Ο π. Γαλακτίων, κληρικός τῆς ἡσυχίας καί τῆς προσευχῆς, κατάλαβε ὅτι ἡ διοίκηση τῆς Μονῆς ὄχι μόνον τοῦ τά στεροῦσε ἀλλά καί ὅτι φθείρει πνευματικά τόν μοναχό. ῎Ετσι ὑπέβαλε τήν παραίτησή του καί ἐπέστρεψε στή μετάνοιά του ὅπου ἐπιδόθηκε στά προσφιλή του παλαίσματα, τή νοερά προσευχή, τή μελέτη τῆς ῾Αγίας Γραφῆς καί τῶν πατερικῶν κειμένων καθῶς καί τή διακονία τῶν πολυπληθῶν προσκυνητῶν τῆς Σιμωνόπετρας.

Γεώργιος Θ. Μηλίτσης, διδάσκαλος


*Η συνέχεια και το τέλος στην επόμενη ανάρτηση

Γέροντα, παιδάκια πέντε-έξι ετών πρέπει να νηστεύουν πριν από τη θεία Κοινωνία;























Τουλάχιστον το βράδυ να έχουν φάει λαδερό φαγητό. 
Αλλά αυτό είναι και θέμα Πνευματικού. Καλύτερα η μητέρα να ρωτήσει τον Πνευματικό, γιατί μπορεί το παιδάκι να έχει πρόβλημα με την υγεία του και να πρέπει λ.χ. να πιει γάλα.

Γέροντα, ένα παιδάκι πόσο πρέπει να νηστεύει;

Αν το παιδί είναι γερό, έχει υγεία, μπορεί να νηστεύει. Άλλωστε τώρα υπάρχουν ένα σωρό τροφές νηστίσιμες. Παλιά τα παιδιά νήστευαν και όλη μέρα έτρεχαν και έπαιζαν, αλλά έτρωγαν πολλές φορές. Στα Φάρασα, την Μεγάλη Σαρακοστή όλοι, μικροί-μεγάλοι, έκαναν ενάτη. Μάζευαν οι γονείς τα παιδιά στο Κάστρο, τους έδιναν παιχνίδια, για να παίζουν, και στις τρεις το απόγευμα, που χτυπούσε η καμπάνα για Προηγιασμένη, πήγαιναν και κοινωνούσαν.

Έλεγε ο Άγιος Αρσένιος: «Τα παιδιά, όταν παίζουν όλη την ημέρα, δεν θυμούνται το φαγητό. Τώρα που θα βοηθήσει και ο Χριστός, δεν θα αντέξουν;» Και οι μεγάλοι, όταν δεν νηστεύουν, ελέγχονται βλέποντας τα παιδιά να νηστεύουν. Όταν μικρός δούλευα με τον μάστορά μου για πολύ καιρό σε κάποιο σπίτι και τρώγαμε εκεί, Τετάρτη και Παρασκευή έφευγα και πήγαινα να φάω στο σπίτι μου, γιατί αυτοί δεν νήστευαν. Μια φορά, Τετάρτη ήταν. Έφεραν να με κεράσουν μπακλαβά. «Ευχαριστώ, τους είπα, αλλά νηστεύω». «Για δες, είπαν, μικρό παιδί να νηστεύει και εμείς μεγάλοι άνθρωποι να τρώμε!».

Πηγή: ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΙΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, "ΛΟΓΟΙ Δ' – Οικογενειακή ζωή". Εκδ.: Ι. Ησ. Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος. Σουρωτή Θεσ/νίκης (pentapostagma.gr)


Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

Τα ζωτικά όργανα των «δωρητών» παίρνονται ενώ αυτοί είναι ακόμα ΖΩΝΤΑΝΟΙ, με αποτέλεσμα να γίνεται βίαιη διακοπή της ζωής τους κατά τη διαδικασία της λήψης των οργάνων τους.


ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ - ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ - ΔΩΡΕΑ ΟΡΓΑΝΩΝ

Ταυτίζεται ο σωματικός θάνατος με τον «εγκεφαλικό θάνατο»; Οχι!

Ο «εγκεφαλικά νεκρός» ασθενής μπορεί να βρίσκεται σε κατάσταση κώματος και άπνοιας, όμως τα περισσότερα όργανά του λειτουργούν με την κατάλληλη ιατρική υποστήριξη· έτσι, όταν του αφαιρούν τα όργανα, είναι ακόμα ζεστός, η καρδιά του ακόμα λειτουργεί και το αίμα του κυκλοφορεί! (Dr. Alan Shewmon, διεθνούς φήμης Καθηγητής Παιδ. Νευρολογίας στο UCLA (Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Λος Άντζελες).

Θα σου πουν ότι τα όργανα τα παίρνουν όταν ο άνθρωπος είναι νεκρός. Αυτό δεν είναι αλήθεια.

Υπάρχουν καταγραμμένες αρκετές περιπτώσεις «εγκεφαλικά νεκρών» που επανήλθαν από αυτή την κατάσταση.

Τα ζωτικά όργανα των «δωρητών» παίρνονται ενώ αυτοί είναι ακόμα ΖΩΝΤΑΝΟΙ, με αποτέλεσμα να γίνεται βίαιη διακοπή της ζωής τους κατά τη διαδικασία της λήψης των οργάνων τους.

Πολλοί και κορυφαίοι επιστήμονες στην Ελλάδα (Κ. Καρακατσάνης 2001, Ε. Παναγόπουλος 1998, Μ. Βρεττός 1999, Ι. Κουντουράς 1999, Κ. Χριστοδουλίδης 1995, Ν. Μπαλαμούτσος 1999, Ν. Κωνσταντινίδης 1999, Μ. Γκιάλα 1999, A. Αβραμίδης 1995, Π. Κούγιας 1999, Α. Γουλιανός 1999, κ.α.) και στο εξωτερικό (R.D. Truog 1992, D.A. Shewmon 1997, R.M. Taylor 1997, κ.α.), εκφράζουν σοβαρές επιστημονικές ενστάσεις και δεν διστάζουν να προτείνουν ακόμη και την πλήρη εγκατάλειψη της έννοιας του «Εγκεφαλικού Θανάτου».

Ο Καθηγητής Παιδ. Αναισθησιολογίας στο κορυφαίο Πανεπιστήμιο των Η.Π.Α., Harvard, και Διευθυντής της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας στο Πανεπιστημιακό, Παιδιατρικό Νοσοκομείο Βοστώνης Dr. Robert D. Truog δηλώνει:

«O Εγκεφαλικός Θάνατος παραμένει ασυνάρτητος στη θεωρία και συγκεχυμένος στην πράξη. Επιπλέον, ο μόνος σκοπός που εξυπηρετεί αυτή την έννοια (του εγκεφαλικού θανάτου), είναι η διευκόλυνση εξεύρεσης οργάνων προς μεταμόσχευση. 

Γι’ αυτό, άλλωστε, και «εφευρέθηκε» μόλις το 1968 η έννοια του «εγκεφαλικού θανάτου» από κάποιους επιστήμονες του Harvard.»

Το γεγονός του θανάτου είναι μεγάλο μυστήριο, θα μας πουν οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας, και κανείς δεν γνωρίζει ούτε πρόκειται ποτέ να γνωρίσει, πότε (ποια ακριβώς χρονική στιγμή) η ψυχή αποχωρίζεται από το σώμα...

Όσο η καρδιά λειτουργεί, η ψυχή είναι ενωμένη με το σώμα.

Ο Άγιος Γέροντας Παΐσιος, όταν ρωτήθηκε περί μεταμοσχεύσεων, αντιτάχθηκε κατηγορηματικάστη μεταμόσχευση ζωτικών οργάνων (όργανα χωρίς τα οποία ο δότης δεν μπορεί να συνεχίσει να ζει), για δύο λόγους:

Πρώτον: «αποτελεί ανεπίτρεπτη παρέμβαση, αντιστρατευόμενη στο δημιουργικό έργο του Θεού, από την μια, θανατώνοντας τον δότη, και από την άλλη δημιουργώντας μας την έπαρση για την ζωοποίηση του λήπτη».

Και δεύτερον: «Θα γίνει αιτία εφευρέσεως τρόπων να σκοτώνουν τους ασθενείς, για να πάρουν τα όργανά τους».

Ο Άγιος Πορφύριος ήταν αντίθετος με την μεταμόσχευση συμπαγών οργάνων από «εγκεφαλικώς νεκρούς». Έκανε την εξής σύσταση σε ζεύγος που ήθελε να δωρίσει τα όργανα του παιδιού τους μετά από σοβαρό ατύχημα: 

«Ένας θάνατος υπάρχει. Να δώσετε μόνον τους κερατοειδείς χιτώνες των οφθαλμών...»

Ο ευρισκόμενος στην κατάσταση του λεγόμενου «εγκεφαλικού θανάτου» είναι βαριά πάσχων ασθενής και όχι νεκρός...


Με τη λήψη των ζωτικών οργάνων από «εγκεφαλικώς νεκρό» ασθενή, αυτός οδηγείται δια της βίας στον οριστικό κλινικό θάνατο...

αυτή η ενέργεια, με τα κριτήρια της Ορθόδοξης Θεολογίας, ισοδυναμεί με Φόνο. 

Θα πουν ότι η δωρεά οργάνων είναι αυτοθυσία και πράξη ευγενική, πράξη ανθρωπιάς και αλτρουϊσμού. Αυτό δεν είναι αλήθεια...

Αυτός που ορίζει πότε θα πεθάνουμε είναι ο Δημιουργός μας και όχι εμείς.

Στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη, αλλά και στην Υμνογραφία της Εκκλησίας μας, με έμφαση τονίζεται οτι κύριος της ζωής και του θανάτου είναι μόνον ο Δημιουργός.

Ακόμη και όταν υπάρχει συναίνεση, η «ΔΩΡΕΑ» ΖΩΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΘΥΣΙΑ,διότι αφαιρεί από τον δότη την δυνατότητα της μετάνοιας να πει δηλαδή, έστω και τελευταία στιγμή, «Συγχώρα με, Θεέ μου» και να σώσει ο Θεός ενδεχομένως την ψυχή του.

ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ - ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ - ΔΩΡΕΑ ΟΡΓΑΝΩΝ
Δημοσίευμα Εφημερίδας: «ΑΓΩΝΑΣ» (Α.Φ. 193)

Αντιγραφή: Αναβάσεις

Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2017

Διαβάστε έναν ψαλμό για κάθε σας πρόβλημα, όπως προτείνουν ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης και ο Άγιος Παϊσιος


Ἡ χρήση τῶν ψαλμῶν τοῦ Δαυΐδ ἀπό τόν Ἅγιο Ἀρσένιο τόν Καππαδόκη καί τόν Άγιο Παΐσιο


1ος Όταν φυτεύουν δέντρα ή αμπέλι, για να καρποφορήσουν.
2ος Για να δώσει φώτιση ο Θεός σε αυτούς που πηγαίνουν σε συνέδρια.
3ος Για να φύγει η κακία από τους ανθρώπους, για να μη βασανίζουν άδικα τους συνανθρώπους τους.
4ος Για να θεραπεύσει ο Θεός τους ευαίσθητους ανθρώπους, που αρρώστησαν από μελαγχολία από τη συμπεριφορά των σκληρόκαρδων ανθρώπων.
5ος Για να θεραπεύσει ο  
Θεός τα πληγωμένα, χτυπημένα μάτια από κακό άνθρωπο.
6ος Για να ελευθερώσει ο Θεός τον μαγεμένο άνθρωπο.
7ος Γι’ αυτούς που έπαθαν φοβία από τις φοβέρες και τις απειλές των κακών ανθρώπων.
8ος Γι’ αυτούς που έπαθαν κακό από δαίμονες ή από πονηρούς ανθρώπους.
9ος Για να πάψουν να σε φοβερίζουν οι δαίμονες στον ύπνο σου ή με φαντασίες την ημέρα.

10ος Για σκληρόκαρδα αντρόγυνα που μαλώνουν και χωρίζουν (όταν βασανίζει ο σκληρός ή η σκληρή τον ευαίσθητο).

11ος Για τρελούς που έχουν κακότητα και κάνουν κακό στους ανθρώπους.
12ος Γι’ αυτούς που πάσχουν από το συκώτι.
13ος Για φοβερό δαιμόνιο, συνέχεια 3 Χ3 ημέρες.
14ος Για να αλλάξουν γνώμη οι ληστές και να επιστρέψουν άπρακτοι και μετανοημένοι.
15ος Για να βρεθεί το κλειδί όταν χαθεί.
16ος Για μεγάλη συκοφαντία, 3 φορές την ημέρα επί 3 ημέρες.
17ος Όταν γίνεται σεισμός ή θεομηνία, κατακλυσμός και κεραυνοί.
18ος Για να ελευθερωθούν οι μητέρες στη γέννα τους.
19ος Για ανδρόγυνα που δεν γεννούν λόγω αναπηρίας, για να τους θεραπεύσει ο Θεός, να μη χωρίσουν.
20ος Για να μαλακώσει ο θεός τις καρδιές των πλουσίων να κάνουν ελεημοσύνες στους φτωχούς.
21ος Για να εμποδίσει ο θεός την πυρκαγιά, για να μη γίνει κακό.
22ος Για να ημερέψει ο Θεός τα άτακτα και ανυπάκουα παιδιά, που θλίβουν τους γονείς τους.
23ος Για να ανοίξει η πόρτα όταν χαθεί το κλειδί.
24ος Σε ανθρώπους που φθονεί πολύ ο πειρασμός και τους φέρνει συνέχεια αναποδιές στη ζωή τους, για να γογγύσουν.
25ος Όταν ζητάει κανείς κάτι καλό από τον θεό, για να του δώσει χωρίς να τον βλάψει.
26ος Για να προστατεύσει ο Θεός τους χωρικούς από τα εχθρικά στρατεύματα, να μην κάνουν κακό στους ανθρώπους και λεηλασίες στις αγροικίες.
27ος Για να θεραπεύσει ο θεός τους νευρασθενείς και τους νευρόπονους.
28ος Γι’ αυτούς που τους πειράζει η θάλασσα και φοβούνται στη πολλή φουρτούνα.
29ος Γι’ αυτούς που κινδυνεύουν μακριά, μέσα σε βάρβαρους και άπιστους λαούς, για να τους φυλάξει ο Θεός και να φωτίσει κι εκείνους να ημερέψουν, και να γνωρίσουν τον Θεό.
30ος Για να δώσει ο θεός αφθονία σπαρτών και καρπών στα δέντρα, όταν ο καιρός δεν είναι ευνοϊκός.
31ος Για να βρουν οι οδοιπόροι τον δρόμο όταν χαθούν και ταλαιπωρούνται.
32ος Για να φανερώσει ο Θεός την αλήθεια στους αδικοφυλακισμένους, για να ελευθερωθούν.
33ος Σε ψυχοραγούντες, όταν βασανίζονται από τους δαίμονες την ώρα του θανάτου, ή σε εχθρικά στρατεύματα, όταν απειλούν και παραβιάζουν τα σύνορα, για να κάνουν κακό.
34ος Για να ελευθερώσει ο θεός τους καλοκάγαθους ανθρώπους από τις παγίδες των πονηρών ανθρώπων, που εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους του Θεού.
35ος Για να εξαλειφθεί τελείως η έχθρα μετά από μαλώματα ή παρεξηγήσεις.
36ος Για βαριά πληγωμένους ανθρώπους από κακοποιούς εγκληματίες.
37ος Όταν πονάνε οι σιαγόνες από σάπια δόντια.
38ος Για να βρουν εργασία οι εγκαταλελειμμένοι και δυστυχισμένοι άνθρωποι, για να μη θλίβονται.
39ος Για να επανέλθει αγάπη μεταξύ αφεντικού και υπαλλήλων, όταν δημιουργούνται προστριβές.
40ος Για να ελευθερωθούν οι μητέρες στη γέννα, από πρόωρο τοκετό.
41ος Σε νέους που αρρωσταίνουν από έρωτα, όταν τραυματίζεται το ένα πρόσωπο και θλίβεται.
42ος Για να ελευθερωθούν οι αιχμάλωτοι από τις φυλακές του εχθρικού έθνους.
43ος Για να φανερώσει ο θεός την αλήθεια στα παρεξηγημένα αντρόγυνα, για να συμφιλιωθούν.
44ος Για τους ανθρώπους που πάσχουν από την καρδιά ή από τα νεφρά.
45ος Για τους νέους που εμποδίζει ο εχθρός από φθόνο να δημιουργήσουν οικογένεια ( να παντρευτούν).
46ος Για να ειρηνεύσει ο υπηρέτης ή ο δούλος, όταν φύγει από το αφεντικό του και να βρει δουλειά.
47ος Όταν γίνονται μεγάλες καταστροφές και ληστείες από βαρβαρικές συμμορίες -πειρατών-. Να διαβάζεται συνέχεια επί 40 μέρες.
48ος Γι αυτούς που κάνουν επικίνδυνη δουλειά.
49ος Για να μετανοήσουν και να επιστρέψουν στον Θεό οι απομακρυσμένοι άνθρωποι, να σωθούν.
50ος Όταν εξ αμαρτιών μας έρθει παιδαγωγική οργή του Θεού (επιδημία αρρώστιες και θανατικό στους ανθρώπους ή στα ζώα).
51ος Για να μετανοήσουν οι σκληρόκαρδοι άρχοντες και να γίνουν εύσπλαχνοι, για να μη βασανίζουν τον λαό.
52ος Για να ευλογήσει ο θεός τα δίχτυα, να γεμίζουν ψάρια.
53ος Για να φωτίσει ο θεός τους πλουσίους που έχουν αγορασμένους δούλους, να τους ελευθερώσουν.
54ος Για να αποκατασταθεί η υπόληψη της δυσφημισμένης οικογενείας που είχε συκοφαντηθεί.
55ος Σε ευαίσθητους, που έχουν πληγωθεί ψυχικά από συνανθρώπους τους.
56ος Για ανθρώπους που υποφέρουν από πονοκέφαλο, από πολλή στεναχώρια.
57ος Για να έρθουν ευνοϊκά τα πράγματα σε εκείνους που ενεργούν για το καλό, να εμποδίσει ο Θεός κάθε πονηρή ενέργεια δαιμόνων ή φθονερών ανθρώπων.
58ος Για τους βουβούς, να δώσει ο Θεός λαλιά.
59ος Για να φανερώσει ο Θεός την αλήθεια, όταν συκοφαντείται σύνολο ανθρώπων.
60ος Γι’ αυτούς που δυσκολεύονται στην εργασία, είτε από τεμπελιά, είτε από δειλία.
61ος Για να απαλλάξει ο θεός από δοκιμασίες τον ολιγόψυχο άνθρωπο, που δεν έχει υπομονή και γογγύζει.
62ος Για να καρπίσουν τα χωράφια και τα δέντρα, όταν στερούνται από νερό.
63ος Όταν δαγκωθεί άνθρωπος από λύκο ή σκύλο λυσσασμένο (τους έδινε και από διαβασμένο νερό να πιούν).
64ος Για να έχουν οι έμποροι ευλογία, για να μη φλυαρούν και αδικούν τους απλούς ανθρώπους.
65ος Για να μη φέρει αναποδιές ο πονηρός στα σπίτια και θλίβει τις οικογένειες.
66ος Για να ευλογηθούν τα πουλερικά (ορνιθοτροφεία).
67ος Για να ελευθερωθούν οι μητέρες, που δυσκολεύονται να αποβάλουν, όταν παθαίνουν κακό.
68ος Όταν γίνονται θεομηνίες και πλημμυρίζουν τα ποτάμια και παρασύρουν σπίτια και ανθρώπους.
69ος Σε ευαίσθητους ανθρώπους που θλίβονται για το παραμικρό και έρχονται σε απόγνωση, να τους ενισχύσει ο Θεός.
70ος Για εγκαταλελειμμένους ανθρώπους, που γίνονται βαρετοί από φθόνο του διαβόλου κι έρχονται σε απόγνωση, για να βρουν έλεος και περίθαλψη από το Θεό.
71ος Για να ευλογήσει ο Θεός τα αγαθά της νέας εσοδιάς, που μετέφεραν στα σπίτια τους οι γεωργοί.
72ος Για να μετανοήσουν οι κακοποιοί άνθρωποι.
73ος Για να προφυλάξει ο Θεός τους χωρικούς που εργάζονται στα χωράφια τους, όταν οι εχθροί έχουν περικυκλωμένο το χωριό.
74ος Για να ημερέψει το βάρβαρο αφεντικό, να μη βασανίζει τους συνανθρώπους του τους υπαλλήλους.
75ος Σε μητέρα που φοβάται στη γέννα της, για να την ενισχύσει και να την προστατέψει ο Θεός.
76ος Όταν δεν υπάρχει κατανόηση μεταξύ γονέων και παιδιών, να τους φωτίσει ο Θεός, για να ακούνε τα παιδιά τους γονείς και οι γονείς να δείχνουν αγάπη.
77ος Για να φωτίσει ο Θεός τους δανειστές, να μη πιέζουν τους συνανθρώπους τους για το χρέος και να είναι εύσπλαχνοι.
78ος Για να προφυλάξει ο θεός τα χωριά από ληστείες και καταστροφές των εχθρικών στρατευμάτων.
79ος Για να θεραπεύσει ο Θεός τον άνθρωπο, όταν πρήζεται το πρόσωπο και πονάει όλο το κεφάλι.
80ος Για να οικονομήσει ο Θεός τους φτωχούς, που στερούνται και στεναχωριούνται από την ανέχεια και θλίβονται.
81ος Για να αγοράσουν οι άνθρωποι τα προϊόντα των γεωργών, για να μη στεναχωριούνται και θλίβονται οι χωρικοί.
82ος Για να εμποδίσει ο Θεός τους κακούς ανθρώπους, που θέλουν να κάνουν δολοφονίες.
83ος Για να διατηρηθούν από τον Θεό όλα τα υπάρχοντα του σπιτιού καλά, τα ζώα και τα προϊόντα των παραγωγών.
84ος Για να θεραπεύσει ο Θεός τους ανθρώπους που έχουν πληγωθεί από τους ληστές κι έπαθαν φοβία.
85ος Για να σώσει ο Θεός τον κόσμο, όταν πέφτει χολέρα στον άνθρωπο και πεθαίνουν.
86ος Για να παρατείνει ο Θεός τη ζωή στους οικογενειάρχες, που έχουν ακόμα οικογενειακές υποχρεώσεις.
87ος Για να προστατεύει ο Θεός όλους τους απροστάτευτους ανθρώπους, που ταλαιπωρούνται από σκληρούς συνανθρώπους.
88ος Για να δυναμώσει ο Θεός τους φιλάσθενους και αδύνατους ανθρώπους, για να μπορούν να εργάζονται χωρίς να κουράζονται και να θλίβονται.
89ος Για να βρέξει ο Θεός, όταν υπάρχει ανομβρία ή όταν στερέψουν τα πηγάδια, για να βγάλουν νερό.
90ος Για να εξαφανιστεί ο διάβολος, όταν παρουσιάζεται σε άνθρωπο και τον τρομάζει.
91ος Για να δώσει ο Θεός σύνεση στους ανθρώπους, να προκόβουν πνευματικά.
92ος Για να προφυλάξει ο Θεός το πλοίο όταν κινδυνεύει από μεγάλη φουρτούνα στη θάλασσα (έριχνε δε και αγιασμένο νερό στα 4 σημεία του πλοίου).
93ος Για να φωτίσει ο θεός τους άτακτους ανθρώπους, που δημιουργούν θέματα στο έθνος και αναστατώνουν τον λαό και τον ταλαιπωρούν με ακαταστασίες και φαγωμάρες.
94ος Για να μη πλησιάσουν μάγια στα αντρόγυνα και δημιουργούνται θέματα και προστριβές.
95ος Για να δώσει ο 
Θεός την ακοή στους κουφούς.
96ος Για να φύγουν τα μάγια από τους ανθρώπους.
97ος Για να δώσει ο Θεός παρηγοριά στους στεναχωρημένους ανθρώπους, να μη θλίβονται.
98ος Για να ευλογήσει και να χαριτώσει ο Θεός τους νέους που θέλουν να αφιερωθούν στον Θεό.
99ος Για να ευλογήσει και να εκπληρώσει ο Θεός τους θείους πόθους των ανθρώπων.
100ος Για να δίνει ο Θεός χαρίσματα στους καλοκάγαθους ανθρώπους.
101ος Για να ευλογήσει ο Θεός τους ανθρώπους που φέρουν αξιώματα,για να βοηθούν τον κόσμο με καλοσύνη και κατανόηση.
102ος Για να έρθουν τα έμμηνα όταν καθυστερούν.
103ος Για να ευλογήσει ο Θεός τα υπάρχοντα των ανθρώπων, για να μη στερούνται και θλίβονται, αλλά να δοξάζουν τον Θεό.
104ος Για να μετανοήσουν οι άνθρωποι και να εξομολογηθούν τις αμαρτίες τους.
105ος Για να δώσει φώτιση ο Θεός στους ανθρώπους να μη ξεκλίνουν από την οδό της σωτηρίας.
106ος Για να δώσει λύση ο Θεός στην στείρωση των γυναικών.
107ος Για να ταπεινώσει ο Θεός τους εχθρούς, να αλλάξουν τις κακές τους διαθέσεις.
108ος Για να θεραπεύσει ο Θεός τους σεληνιασμένους ή για να ελεήσει τους ψευδομάρτυρες, να μετανοήσουν.
109ος Για να έχουν σεβασμό οι νεότεροι στους μεγαλύτερους.
110ος Για να μετανοήσουν οι άδικοι κριτές και να κρίνουν δίκαια τον λαό του Θεού.
111ος Για να προφυλάξει ο θεός τους στρατιώτες όταν πηγαίνουν στον πόλεμο.
112ος Για να δώσει ο Θεός ευλογίες στη φτωχή χήρα, να πληρώσει τα χρέη της και να απαλλαχτεί από τη φυλακή.
113ος Για να θεραπεύσει ο Θεός τα καθυστερημένα διανοητικά και μογγολικά παιδιά.
114ος Για να δίνει ο θεός ευλογίες και παρηγοριά στα δυστυχισμένα φτωχά παιδάκια, να μη περιφρονούνται από τα παιδιά των πλουσίων και θλίβονται.
115ος Για να θεραπεύσει ο Θεός από το φοβερό πάθους του ψεύδους.
116ος Για να διατηρούν αγάπη και ομόνοια οι οικογένειες και να δοξολογούν τον Θεό.
117ος Για να ταπεινώσει ο θεός τους βάρβαρους, όταν κυκλώνουν το χωριό και το απειλούν, και να ανατρέψει τις κακές τους διαθέσεις.
118ος Για να πατάξει ο Θεός τους βάρβαρους και να ταπεινώσει την δράση τους, όταν σφάζουν αθώα γυναικόπαιδα.
119ος Για να δίνει υπομονή και ανεκτικότητα ο Θεός στους ανθρώπους, που είναι αναγκασμένοι να παρευρίσκονται με δόλιους και άδικους ανθρώπους.
120ος Για να προστατεύσει ο θεός τους σκλάβους από τα εχθρικά χέρια, να μην τους κακοποιήσουν μέχρι να ελευθερωθούν.
121ος Για να θεραπεύσει ο Θεός τους ανθρώπους που πάσχουν από βασκανία.
122ος Για να δώσει ο θεός το φως στους τυφλούς και να θεραπεύσει τα πονεμένα μάτια.
123ος Για να φυλάξει ο Θεός τους ανθρώπους από τα φίδια, να μην τους δαγκώνουν.
124ος Για να προφυλάξει ο Θεός τα κτήματα των δικαίων ανθρώπων από τους κακούς ανθρώπους.
125ος Για να θεραπεύσει ο Θεός τους ανθρώπους, που πάσχουν από συνεχείς πονοκεφάλους.
126ος Για να ειρηνεύσει ο Θεός την οικογένεια, όταν μαλώνουν.
127ος Για να μην πλησιάσει η κακία του εχθρού ποτέ στα σπίτια και να επικρατήσει η ειρήνη και η ευλογία του Θεού στην οικογένεια.
128ος Για να θεραπεύσει ο Θεός τους ανθρώπους που πάσχουν από ημικρανία, πονοκεφάλους και να ελεήσει τους σκληρόκαρδους και αδιάκριτους ανθρώπους, που στεναχωρούν τους ευαίσθητους.
129ος Για να δώσει ο Θεός θάρρος και ελπίδα στους αρχάριους, για να μη δυσκολεύονται στη δουλειά τους.
130ος Για να δώσει ο Θεός μετάνοια και παρηγοριά με ελπίδα στους ανθρώπους, για να σωθούν.
131ος Για να λυπηθεί ο Θεός τον κόσμο, όταν εξ αμαρτιών μας γίνονται συνεχείς πόλεμοι.
132ος Για να φωτίσει ο Θεός τα έθνη να συμφιλιωθούν και να ειρηνεύσουν οι άνθρωποι.
133ος Για να φυλάξει ο θεός τους ανθρώπους από κάθε κίνδυνο.
134ος Για να συγκεντρώνονται οι άνθρωποι την ώρα της προσευχής και να ενώνεται ο νους τους με τον Θεό.
135ος Για να προστατεύσει ο θεός τους πρόσφυγες όταν εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και φεύγουν, για να σωθούν από τους βαρβάρους.
136ος Για να σταθεροποιήσει ο Θεός τον άνθρωπο που έχει άστατο χαρακτήρα.
137ος Για να φωτίζει ο Θεός τους άρχοντες του τόπου, για να βρίσκουν οι άνθρωποι κατανόηση στα αιτήματά τους.
138ος Για να πάψει ο διάβολος να πειράζει τους ευαίσθητους ανθρώπους με βλάσφημους λογισμούς.
139ος Για να ημερέψει ο θεός τον δύστροπο οικογενειάρχη που ταλαιπωρεί ολόκληρη την οικογένεια.
140ος Για να ημερέψει ο Θεός τον βάρβαρο άρχοντα του τόπου που βασανίζει τους συνανθρώπους του.
141ος Για να ημερέψει ο Θεός τον επαναστάτη που κάνει κακό. Και Κούρδης εάν είναι, γίνεται αρνί.
142ος Για να προστατέψει ο Θεός την μητέρα στον καιρό της εγκυμοσύνης, να μην αποβάλει.
143ος Για να καταπραΰνει ο Θεός τον αναστατωμένο λαό, να μην γίνει εμφύλιος πόλεμος.
144ος Για να ευλογήσει ο Θεός τις εργασίες των ανθρώπων, για να είναι ευάρεστες στον Θεό.
145ος Για να σταματήσεις τις αιμορραγίες των ανθρώπων.
146ος Για να θεραπεύσει ο Θεός τους ανθρώπους που έχουν πληγωθεί και χτυπηθεί στις σιαγόνες από κακούς ανθρώπους.
147ος Για να ημερέψει ο Θεός τα άγρια ζώα του βουνού, για να μην κάνουν κακό στους ανθρώπους και στα σπαρτά.
148ος Για να κάνει καιρό ευνοϊκό ο Θεός, για να έχουν αφθονία εισοδημάτων οι άνθρωποι και να δοξάζουν τον Θεό.
Τέλος του οσίου Αρσενίου.


149ος Από ευγνωμοσύνη και ευχαριστία στον 
Θεός για τις μεγάλες του καλοσύνες και για την πολλή του αγάπη, που δεν έχει όρια και μας ανέχεται (του γέροντα Παϊσίου)
150ος Για να δώσει ο Θεός χαρά και παρηγοριά στους θλιμμένους αδερφούς μας που βρίσκονται στην ξενιτιά και στους κεκοιμημένους αδερφούς μας, που βρίσκονται στην πιο μακρινή ξενιτιά. Αμήν. (του Αγίου Παϊσίου).
Πηγή: http://xristianoss.blogspot.com/2011/04/blog-post.html